دیوان «لسان الغیب»

حسین پژمان بختیاری (۵ آذر ۱۲۷۹ – ۳ آذر ۱۳۵۳) نویسنده، مترجم، ترانه‌سرا و شاعر معاصر اهل ایران بود. حسین بختیاری که بعدها با نام «پژمان بختیاری» شناخته شد در محلهٔ حسن‌آباد تهران به دنیا آمد امّا زادگاه اصلی و دیار پدری وی در استان چهارمحال بختیاری است. علت نام گذاری او، مصادف بودن روز تولدش با ولادت «حسین ابن علی (ع)» است و به همین خاطر مادرش نام او را حسین نهاد. او تنها فرزند علیمرادخان میرپنج بختیاری (از مشروطه‌خواهان و خوانین ایل بختیاری) و عالم‌تاج قائم‌مقامی (متخلص به ژاله، شاعر معروف و طرفدار حق رأی زنان و از نوادگان قائم‌مقام فراهانی) بود. هنگامی که پژمان یک سال داشت، والدین او از یکدیگر جدا شدند. مادرش بدون طلاق گرفتن از پدر او، خانه را ترک کرد و دیگر اجازه ندادند پسرش را ببیند. پژمان در ۲۷ سالگی مادرش را پیدا کرد و تا پایان عمر مادرش، در کنار او زندگی کرد. او در مدرسه همکلاس «نیما یوشیج» و شاگرد «نظام وفا» بود. پژمان بختیاری پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه به مشهد رفت و در آنجا ادبیات کلاسیک فارسی را زیر نظر «ادیب نیشابوری»، و زبان و ادبیات عربی را زیر نظر «بدیع‌الزمان فروزانفر» آموخت. یکی از زیباترین شعرهای این شاعر که توسط آواز خوانان مطرح ایرانی خوانده شده است «آتش دل» می‌باشد. تصنیف آتش دل (آتشی در سینه دارم) اولین بار با صدای «قمرالملوک وزیری» و آهنگ سازی «مرتضی نی‌داوود» در مایهٔ دشتی خوانده شد. این تصنیف بعدها توسط خوانندگان دیگری همچون «صدیق تعریف»، «همایون شجریان»، «سالار عقیلی»، «مهدیه محمدخانی» و «گروه پالت» بازخوانی شد. پس از مرگ «رهی معیری» در سال ۱۳۴۷، پژمان به‌عنوان مدیر ادبی برنامهٔ گلهای رادیو ایران، جایگزین رهی معیری شد. مهارت پژمان در سرودن اشعار متناسب با موسیقی در برنامهٔ گلها، خیلی زود باعث شهرت او شد. او همچنین عضو شورای شعر و ترانهٔ رادیو ایران بود و در ثبت و ضبط و احیای ترانه‌ها و موسیقی محلی بختیاری در رادیو ایران، نقشی کلیدی داشت. پیشینهٔ روستایی و ایلیاتی هرگز از تخیل پژمان خارج نشد و در اشعار او انعکاس زیادی داشت. پژمان بختیاری ۳ آذر ۱۳۵۳ در 74 سالگی بر اثر بیماری سرطان درگذشت و در بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.